วันจันทร์ที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2561

โฮมสเตย์บ้านห้วยขี้เหล็ก โฮมสเตย์ชาวอาข่า(อีก้อ) พักกับชาวเขา


เที่ยวให้เข้าใจวิถีชีวิตของชาวอะข่าต้องทำอย่างที่เขาทำ กินนอนอย่างที่เขาเป็น ผมไปใช้ชีวิตที่หมู่บ้านห้วยขี้เหล็กนี้สี่คืน เช้าวันที่สองที่ผมไปพักขอติดตามเขาไปทำสวนด้วย คืนก่อนหน้า 1 วัน ได้คุยกับพี่ยรรยง พี่ยรรยงบอกว่าจะมารับผมตอนแปดโมงเช้า แต่พอเอาเข้าจริงๆ ผมยังทำอาหารเลี้ยงลุงและป้าอะข่าไม่เสร็จ ผมจึงต้องเดินไปพร้อมเมียและลูกของพี่ยรรยง กว่าจะออกจากที่บ้านพักได้ก็ประมาณ 9 โมงเช้าแล้ว
ภรรยาพี่ยรรยงกัยสาวชาวอะข่าที่ผมไปเก็บกระเทียมด้วย

กระท่อมแบบนี้มีทุกๆไร่

การที่ชาวอะข่าจะไปทำสวนนั้น แต่ละบ้านเขาจะเตรียมข้าวและน้ำพริกและที่ขาดไม่ได้คือน้ำแข็ง ส่วนผักและปลานั้นไปหาเอาดาบหน้า ถ้าหาไม่ได้จริงๆ ก็กินผัดจิ้มน้ำพริกผักและข้าวเหนียวแค่นั้นครับ วันที่ผมเดินทางนี้ก็เช่นกัน ผมและพี่ยรรยงคุยกันว่าจะไปขุดตุ่นมาทำอาหารกินมื้อกลางวันกันด้วย ชาวอะข่าเขาจะมีกระท่อมกลางไร่กันทุกบ้าน ในกระท่อมจะมีเกลือและเครื่องปรุงไว้แล้ว เขาจะไปทำกินกันในไร่ทุกๆวัน ส่วนวันอาทิตย์มักจะหยุดพัก 1 วัน ส่วนหนึ่งเพราะในทุกวันนี้ชาวอะข่าไปนับถือศาสนาคริสต์แทนนับถือผีกันมาก ในวันอาทิตย์จึงจะหยุดมาเข้าโบสถ์





ไร่ของชาวอะข่าจะอยู่ไกลจากตัวหมู่บ้านประมาณ 5 กิโลเมตร ชาวอะข่าจะมีการจัดสรรที่ดินแบ่งเป็นสามส่วน 1 คือที่อยู่อาศัย 2 เอาไว้ทำไร่ทำสวน 3 เก็บไว้เป็นป่า เช่นปลูกไผ่เอาไว้ทำบ้าน ทำกระต๊อบเป็นต้น สำหรับบ้านห้วยขี้เหล็กผมต้องใช้เวลาเดินไปสวนประมาณ 1 ชั่วโมง เป็นทางเดินขึ้นและลงเขา สำหรับผมสบายอยู่แล้วเพราะฟิตออกกำลังกายทุกวันจึงไม่เหนื่อยอะไรครับ

เช้าวันนี้ผมเดินไปสวนและก็ไปเจอสาวๆอะข่าอีกกลุ่มหนึ่งเธอจะไปไร่กระเทียมเพื่อเก็บมาตากที่บ้าน เพราะถึงเวลาเก็บกระเทียมแล้ว ผมจึงขอสมทบไปสวนกระเทียม เพื่อที่จะได้ถ่ายรูปวีดีโอ และพูดคุยชีวิตของสาวๆอะข่ามาเล่าให้เพื่อนๆฟังกันครับ

นี่คือไร่กระเทียมของชาวอะข่า

ด้านหลังผมคือฟางข้าวครับ

ช่วงเดินไปสวนก็ได้คุยกันไปด้วย จากการพูดคุยทำให้รู้ว่าเด็กๆพอจบชั้น ป. 6 ก็จะลงไปเรียบพื้นราบ ในทุกๆวันนี้ไม่มีอะข่ารุ่นหลังทำไรกันอีกแล้ว เมื่อเรียนจบก็จะหางานอย่างอื่นทำ สำหรับสาวอะข่าชุดที่เดินไปกับผมชุดนี้เธอกลับมาบ้านเพราะเป็นช่วงปิดเทอญพอดี

ชาวอะข่าในวัยเด็กทุกคนพ่อแม่จะให้ออกไปสวนตั้งแต่เล็กๆ ฝึกความแข็งแกร่งสอนให้รู้ถึงความลำบาก ก็คงเหมือนกับชาวนาสอนลูกให้ไปทำนา ใช่ว่าจะได้ทำนาเป็น แต่เป็นเพราะต้องการให้รู้ความยากลำบากของการหาเงินว่ายากขนาดไหน จะได้ตั้งใจเรียนหนังสือ ชาวอะข่าก็เช่นกัน และก็ได้ผมลูกๆตั้งใจเรียนและไม่มีใครที่อยากมาทำสวนอีก

ช่วยกันเก็บกระเทียม

สาวชาวอะข่าเก็บกระเทียม

การไปไร่ของชาวอะข่าเป็นวิถีของเขาที่จำเป็นต้องทำ เพราะใช่แต่เพียงไปปลูกข้าวโพด ปลูกขิงเท่านั้น เขายังจำเป็นต้องไปไร่เพราะที่บ้านไม่ทีแอร์เย็นๆ ไปไร่ลมจะพัดเย็นสบาย ถึงแม้ไม่ได้ไปทำอะไรก็ไปนอนไปกินในสวนอยู่แล้วครับ

ผมไปเที่ยวสวนกระเทียมของสาวชาวอะข่าเสร็จก็ไปสวนของพี่ยรรยงต่อ วันนี้พี่ยรรยงแกมาปลูกขิง เมื่อผมไปถึงไร่พี่ยรรยง เราก็ชวนกันไปขุดตุ่น ไปขุดอยู่สักชั่วโมงนึงก็ยังไม่ได้ตุ่น ดังนั้นมื้อเที่ยงที่ผมรอคอยคงต้องเป็นผักธรรมดาๆ เสียแล้ว

ดูคล้ายหัวหอมแต่มันคือกระเทียม

ไร่ขิงของพี่ยรรยง

ผมกลับมานอนเล่นที่กระท่อมรอเวลาอาหารเที่ยง แล้วก็หลับไปตื่นมาก็มาดูแฟนพี่ยรรยงตำน้ำพริกมะเขือเทศ ผมว่ามันอร่อยมากที่สุดสำหรับผมเลย เรากินข้าวกัน 5 คืน รายการอาหารมี ชะอมอบน้ำพริกอะข่า น้ำพริกมะเขือเทศ ไข่ต้ม 4 ฟอง ปลาทูย่างตัวเล็กๆ 4 ตัว น้ำพริกอะข่า กินกับข้าวดอย ข้าวดอยก็คือข้าวจ้าวแต่เหนียวกว่าแต่ไม่ใช่ข้าวเหนียว มื้อเที่ยงนี้ผมอร่อยครับ

ชีวิตเรียบง่าย ความจำเป็นที่ต้องทำ เพราะชาวอะข่าสมัยนี้ต้องทำสวนหาเงินส่งลูกเรียน เพื่อลูกๆจะได้ไม่ต้องมาลำบางเหมือนตัวเอง ไม่ต้องมาทำสวนทำไร่ อย่างครอบครัวพี่ยรรยง ลูกทุกคนเรียนหมดมีเพียงพี่ยรรยงและแฟนแกที่ทำไร่เอาเงินทั้งหมดส่งลูกไปเรียน "หากหมู่บ้านห้วยขี้เหล็กสามารถปลูกกาแฟได้เหมือนที่อื่น เราคงไม่ต้องลำบากกันขนาดนี้" พี่ยรรยงบอกผม ผมก็หวังเพียงว่า จะพอช่วยโปรโมทผ่านเว็บไซต์ www.hotsia.com ให้คนมาเที่ยวพักที่นี่มากๆ เพื่อเพิ่มรายได้ต่อชาวบ้านอีกทางหนึ่งครับ ผมลงที่อยู่เบอร์โทรไว้ให้ หนาวนี้ลองวางแผนเที่ยวโฮมสเตย์หมูบ้านชาวอะข่า บ้านห้วยขี้เหล็กที่นี่กันดูครับ  ......ต้นเดือนเมษายน 2553 (Mr.Hotsia)






แม่ของพี่ยรรยงคุยไทยไม่ได้ครับต้องเดาๆมือกัน

สวนของชาวอะข่า

ทางเดินไปสวนของชาวอะข่า

ทางไปสวน

นาขั้นบันไดของชาวอะข่า

เดินกันไปคุยกันไป

ถ่ายรูปตัวเองคืองานของผม

ทางขึ้นไร่กระเทียม



ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

ช่องยูทูปทั้งหมดของ Mr.Hotsia : mrhotsiaAEC เที่ยวสะใจ ครัวสะใจ ครัวลาวสะใจ